پیچیدگی ترمیم موضعی در تیرهای فلزی به علت سادگی کارایی بسیار کمتر از تیرهای بتنی مسلح می‌باشد. در فریم‌های فلزی در صورتی که ضعفی بصورت موضعی پدیدار گردد، در صورت سلامت کلی تیر می‌توان آن را با جوش پلیت و یا سایز پروفیل‌ها نظیر سپری یا نبشی به زیر یا روی آن تقویت نمود. اما در تیرهای بتنی قابلیت اجرای ترمیم موضعی به قضاوت متخصص مقاوم‌سازی و با درنظر گرفتن ریسک عملیات اجرایی بستگی دارد. در صورتی که مواردی نظیر کرمو شدگی، جداشدن سنگدانه‌ها در حین بتن ریزی، ویبره نامناسب، کم بودن کاور تیر، تراکم بالای میلگردها در نواحی اتصالات، زنگ زدگی میلگردها و یا به دلایلی نظیر ضربه خوردگی حین بهره‌برداری، افزایش ارتفاع و ... بخشی از تیر بتنی دچار آسیب‌های موضعی شوند می‌توان با انجام تمهیدات خاص نسبت به برطرف کردن آنها اقدام نمود. در این مواقع بایستی با نصب تعداد کافی جک نگهدارنده، بار تیر و سقف متصل به آن، به سطح زیرین منتقل گردد تا عملیات اجرایی با ریسک کمتری همراه باشد. تقویت موضعی نواحی آسیب دیده تیر در صورتی که به صورت صحیح اجرا گردد، می‌تواند منجر به ذخیره مقدار قابل توجهی هزینه و زمان کلی پروژه شود. در تیر‌های بتنی بسته به نظر طراح مقاوم‌سازی عملیات ترمیم با شیار زنی و جداسازی بخش معیوب و سالم آغاز می‌گردد. سپس بایستی بخش معیوب از تیر جدا شود. پارامترهای عمق، روش تخریب، وسیله تخریب بایستی متناسب با وضعیت و محدودیت‌های پروژه و توسط متخصص تعیین گردد. ارزیابی وضعیت میلگرد، زنگ‌زدایی و یا تعویض آنها قدم بعدی عملیات ترمیم خواهد بود و تصمیم گیری در خصوص تعویض یا زنگ‌زدایی میلگرد باید توسط متخصص مقاوم‌سازی انجام گردد. همانگونه که ذکر شد یکی از چالش‌های اصلی این تکنیک اتصال بهتر بتن جدید و تیر موجود می‌باشد. عملیاتی که به منظور حصول اطمینان از برقراری این اتصال انجام می‌شود شامل کاشت میلگرد دوخت، مضرس کاری بتن پایه، اسپری چسب بتن و ... خواهد بود. بعد از این مرحله حفره‌های ایجاد شده بایستی با مصالح متناسب (انواع ملات ترمیمی، گروت پر کننده و یا بتن) پر شود. این مرحله بسته به سطح و عمق می تواند به صورت دستی و یا قالب بندی تکمیل شود. در نهایت اضافه شدن 1 لایه FRP می‌تواند کارایی ترمیم انجام شده را بسیار بالاببرد.